วิชาวินัยบัญญัติ นักธรรมชั้นตรี ๒๕๖๖

พระวินัย คือ พระพุทธบัญญัติและอภิสมาจาร ฯ ภิกษุรักษาพระวินัยดีแล้ว ย่อมได้อานิสงส์ คือ ไม่ต้องเดือดร้อนใจ ได้รับความแช่มชื่นว่า ได้ประพฤติดีงาม จะเข้าหมู่ภิกษุผู้มีศีลก็องอาจไม่สะทกสะท้าน ฯ

อาบัติ คือ โทษที่เกิดเพราะความละเมิดในข้อที่พระพุทธเจ้าทรงห้าม ฯ อาการที่ภิกษุต้องอาบัติ ๖ อย่างนั้น ต้องด้วยไม่ละอาย จัดว่าเสียหายมากที่สุด ฯ

สิกขา คือ ข้อที่ภิกษุต้องศึกษา มี ๓ คือ สีลสิกขา จิตตสิกขา ปัญญาสิกขา ฯ สิกขาบท คือ พระบัญญัติมาตราหนึ่ง ๆ ทรงตั้งขึ้นไว้สำหรับปรับโทษแก่ภิกษุ หนักบ้าง เบาบ้าง ฯ

ถ้าไม่จงใจ ไม่เป็นอาบัติ ถ้าจงใจประสงค์จะให้เขาตาย เป็นอาบัติปาราชิก ฯ

ไตรจีวร มี สังฆาฏิ คือผ้าคลุม อุตตราสงค์ คือผ้าห่ม อันตรวาสก คือผ้านุ่ง ฯ ภิกษุอยู่ปราศจากแม้คืนหนึ่ง ต้องอาบัตินิสสัคคิยปาจิตตีย์ ฯ

นอนได้ ๓ คืน ไม่เป็นอาบัติ เกินกว่านั้นต้องอาบัติปาจิตตีย์ ฯ

พูดส่อเสียดภิกษุ หมายถึง เก็บความข้างนี้ไปบอกข้างโน้น เก็บความข้างโน้นมาบอกข้างนี้ ด้วยประสงค์จะให้เขารักตน หรือให้เขาแตกกัน ฯ ภิกษุพูดต้องอาบัติปาจิตตีย์ ฯ

ถ้าได้รับสมมติไว้ ไม่เป็นอาบัติ แต่ถ้าไม่ได้รับสมมติ เป็นอาบัติปาจิตตีย์ ตามสิกขาบทที่ ๙ แห่งมุสาวาทวรรค ฯ

เสขิยวัตร คือ ธรรมเนียมที่ภิกษุต้องศึกษา ฯ ภิกษุไม่ปฏิบัติตาม ต้องอาบัติทุกกฏ ฯ

การนุ่งเป็นปริมณฑล คือ การนุ่งเบื้องบนปิดสะดือ แต่ไม่ถึงกระโจมอก เบื้องล่างปิดหัวเข่าทั้ง ๒ ลงมาเพียงครึ่งแข้ง ไม่คลุมข้อเท้า